کاش میشد! اثر: محمد حسین رضایی

کاش میشد دوباره باشی کنار این تن خسته مثه مرحم بشی واسه این دل شکسته کاش میشد دوباره واشه اون دوتا چشم؛ خیسه بسته کاش میشد دوباره پیدا اون نگاه، ناز شیدا کاش میشد دوباره واشه اون لبای؛ سرخ بسته کاش میشد دوباره سر بدی فریاد تا بدونم که هنوز، نرفتم از یاد کاش میشد دوباره شونت تکیه گاه، ناله هام شه حظور سبز عاشقت سنگ صبور گریه هام شه کاش میشد، اما نمیشه؛ این مرام روزگاره؛ رفتنت همیشگی بود؛ دیگه برگشتن نداره موندن من دیگه اینجا هیچ فایده ای نداره مثه یه رویا ای که توی هیچ ذهنی جایی نداره نظر شما(0)

مردی منتظر اثر: صفورا عرفان منش

می خواند آرام و غمگین، همراه تاری شکسته مردی که در انتظار ِ یک مرد دیگر نشسته مردی که در هر شیار از، پیشانیش رازهاییست دستان گرم و صبورش، از عاشقی پینه بسته با لهجه ی بی ریایش، می خواند از عمق یک عشق از بی وفایی که روزی، پشت دلش را شکسته می گوید اما همیشه، در انتظار ظهوریست چندیست از دست مردم، دیگر شده زار و خسته او مثل این مردمان نیست، اهل خود آسمان است او برج و ویلا ندارد، او از سیاست گسسته در عالم عشق و نور است، دور از زمین و زمینی راه نفوذ خدا را، بر جان پاکش نبسته آری همیشه نگاهش، سوی افق های دور است مردی که در انتظار ِ یک مرد دیگر نشسته صفورا عرفان منش نظر شما(0)

مولا اثر: سارا سجادی

مولا....... زمین در انتظار توست... زمان به سویت قدم بر می دارد... سکوت آسمان نشان از نیاز است! نیاز به یاری!! اینجا هر صدایی از هر کجا و هر چیز برخیزد، تو را می خواند! صدای دل سنگ را هم می توان شنید که در انتظار تو دست نیایش به سوی آسمان بلند کرده و اشک می ریزد! وقتی دل سنگ می شکند، قلب مشتاقان را چگونه باید توصیف کرد؟! ما همه در انتظار تو همچو مرغانی پر شکسته در امید مددکاری که زخم بالشان را ببندد و دست نوازش بر سرشان بکشد، به زمین و زمان می نگرند، بر خاک ایستاده ایم. تو تمام عشقی! سمبل وجود! بی تو زندگی مجهول خواهد ماند. پس بر دیدگان ما قدم بگذار تا بودن، زندگی و عشق در خاک ما معنا بگیرد. صدای پای باران از عمق کوچه های تاریک چشمهای زمان به گوش می رسد و امید شکفتن را به غنچه های سپید ارزانی می کند، وقتی که تو لبخند می زنی! لحظه ها به هم پیوند می خورند در آرامش و نشاط موسیقی نگاه تو! صبح، سرود سلام را از تو می آموزد و روز، سبزی سخاوت را از دستهایت! پر پرواز پرنده ها و نغمه بر لب بلبلان تویی! امید به زندگی... فصل طراوت... سرمستی چکاوک های کوچک، همه نشانه ی حضور توست! تو که هستی و نیستی! تو که میشنوی، می بینی، اما نمی نمایانی مهتاب رویت را به این شب زدگان خسته!! بیا تا شام ستم به زانو درآید و پگاه آزادی سرافراز بر مسند دیده های زمین رخت براندازد. دنیا ذره ذره می سوزد در انتظار حضورت و لحظه لحظه جان می سپارد در فراق نوازشت. بازآ و این نیمه جان را با جرعه جرعه ی زندگی سیراب کن. شعله ی انتظار را با نفس پر مهرت بمیران که دردی بس شکننده است و رنجی بس کشنده! بیا! بیا که چشمهای ما، روشنایی را در مسیر قدمهای تو می جوید! نظر شما(0)

انتظار اثر: سارا سجادی

در عبور از گذر لحظه ها، در تپش مدام زمین و نگاه زهرآلود زمان، دستهای ما تو را می طلبد یا مولا! مهر در سراشیب جاده ی عمل زیر چرخهای سنگین ستم له میشود در نبودت! تو ما را رها نخواهی کرد و ما هر روز و هر ساعت و حتی هر ثانیه در آرزوی زیارت رخ چون خورشیدت، دست بر آسمان داریم و در محمل نیاز، از پروردگار بلند مرتبه، ظهور پرشکوه تو را تمنّا می کنیم! آقای ما! بیا که احساس نیازمند توست! پرنده ها در سلام صبحگاه خود تو را می خوانند و گلها به امید نوازشت رخ می نمایانند! بیا که دستهای نا توان ما در آرزوی یاوری تو مولا، شب و روز از گونه هامان قطرات شبنم را بر می چیند و لطافت باران را به جاده های عشق می پاشد، بلکه گلستانی بسازد از گلهای ناز و اطلسی که فرش راهت باشد و خاک قدمت! بیا که زمین تشنه ی محبت و سلام توست و زمان در نقطه ی انتظار ایستاده است.......... نظر شما(0)

غبار روبی اثر: سارا سجادی

سلام. چقدر دل تنگم! ديشب به رويا ديدم که در سفری زيارتی دعای آمدن زود هنگامت را می کردم! اما بازهم نيامدی! زيارتگاه هم انگار منتظر تو بود! منتظر غبار روبی! هنوز هم هست! بيا که ديگر از اين انتظار خسته ام! اما.... اما تا همان لحظه ی آمدنت باز هم منتظر خواهم بود..... من باز دلم برای باران تنگ است خورشيد نگاه ساده ام بی رنگ است رفتی و پس از آن همه دنيا فهميد با خنجر انتظار دل در جنگ است نظر شما(0)

«   ... 31  32  33  34  35  36  37  38  39  40  ...  »